Bangkokstreetshow

อยากให้มีทุกปี ให้ตายสิ
แต่แว๊นเจริญเติบโตตามแน่นอน

ผมไม่สุงสิงกับพวกตุ๊ด

เพศตุ๊ดไม่ว่า
แต่สันดานตุ๊ดผมเบื่อ

ใครแฟร์ๆ ไม่เอา ต้องเปลี่ยน ก็บอกตรงๆ
อย่างงี้นับถือ

ใครกั๊ก ทำเป็นพูดจาหนักแน่น
มันต่างกับพวกเซ็นแล้วดองตรงไหน

ต่างกันที่ตรงนี้เซ็นสัญญาปากไงไอ้น้อง

กลับไปตุ๋ยพ่อเถอะจ้ะ




เราจะไปกับใครที่ทำให้เห็นว่ามึงอยากได้จริงๆ ไม่งั้นก็อยู่กันเองดีกว่า กูอยากได้ตัวกูเองที่สุดอยู่แล้ว

ให้ปะป๊า

สักการะมหาสดุดี
รอวันนี้มานานนะครับพ่อ
รอแล้ว แล้วรอจนหยุดรอ
เพราะจะได้มาฟังความคิดเห็น

ผมอยากเห็นความคิดของป่าป๊า
และเชื่อว่าคนทั้งโลกก็อยากด้วย
แล้วจู่ๆผมก็ช็อค เพราะป๊าป่วย
โอ้บ้านเรากรรมซวยกำลังมา

หมาสองตัวในบ้านทะเลาะกัน
เจ้าของบ้านก็ปล่อยปละให้แย่งที่
หากเจ้าบ้านรู้ตัวว่ามีดี
ไม่ใช้ซีต้องขอด่าว่าขลาดเขลา

ห่วงแต่ลูกแม่น้องญาติผองเหล่า
เอ้าพวกหมาจะตีกันก็เรื่องเขา
เอ๊ะแล้วงี้ที่ไปว่าก็เริ่มเข้า
ตัวแล้วนะ ป๊าผู้พรรคพวกพ้อง

ความจริง

ความจริงวันนี้
มีให้เธอเข้าใจ

ฉันไม่อาจอยู่กับเธอได้
เรามีความเชื่อที่ต่างกัน

หลากเผ่าพันธุ์
แบ่งแยก

สิ่งที่เราทำได้ ก็แค่ ยอมรับมัน

เราต่างกัน
จะมาท่องให้ทั้งหลายรวมเป็นหนึ่ง
มันไม่มีอีกแล้ว
ภาพจอมปลอมเหล่านั้นหลอกหลอนเรามาตลอด

เราเลือกคนละสี

สิ่งที่เราทำได้ ก็แค่ ยอมรับมัน

ฉันเกลียดเธอ

สิ่งที่เราทำได้ ก็แค่ ยอมรับมัน

เมื่อถึงจุดหนึ่ง
มาถึงอีกก้าว
ไปด้วยกันไหม
สู่ดินแดนที่เรายอมรับกัน

อยากรู้หนูๆคิดยังไง

ตอนที่น้องใช้ชีวิต น้องจะรู้สึกยังไง
ที่พ่อแม่น้องแต่สีแดงทั้งวัน

เหมือนการไปปิคนิคครั้งนึงไหม เวลาไปรวมกันที่สนามศุภฯ

น้องรู้สึกโดนปลูกฝังเรื่องความแตกแยกมั้ย

รู้สึกไหม ว่าเราต้องเกลียดสีเหลือง

แล้วน้องรักสีแดงด้วยกันรึเปล่า

พี่เนี่ยรู้สึกว่ายุคนี้พี่มีภูมิต้านทานแล้ว

ถูมิคุ้มกัน...

คนที่โตกว่าพี่ก็น่าจะมี

ผู้ใหญ่ทุกคนมี

นี่มึงมีกันแล้วเหรอเนี่ย

หรือว่าแท้จริงแล้วเด็กมีภูมิต้านทานดีที่สุด

แป๊บเดียว หายคืนดี

กูเกลียดกลิ่นต้น...

มันชื่อต้นอะไร
มันชื่อต้นอะไร
หลายคนบอกว่ามันคือดอกแก้ว
แต่ฉันยังไม่ปักใจเชื่อ
เพราะนี่คือเรื่องใหญ่
นี่คือเรื่องของความฝัน
ฉันค้นพบความฝัน
และมันคือ

การโค่นต้นห่านี่ที่ดอกพรั่งพรูแต่กูทนกลิ่นมันไม่ได้

ปวดหัวมึนหัวจะอ้วกแสบจมูก
มาบานในฤดูหนาวปีนี้ต้องการอะไร
ฉันไม่คุ้นกลิ่นแกมาก่อน
แกไม่ใช่กลิ่นประจำฤดูที่ประเทศนี้
จะมาสร้างความแตกแยกลงในร่างกายคนไทยด้วยเรอะ

กูจะโค่นให้เรียบ
รอให้ซื้อเลื่อยก่อนเถอะ
เลื่อยไฟฟ้าด้วย

ควย

มึงนึกว่ามึงเก๋ามาก รุ่นใหญ่

ใครเขาต้องพึ่งมึง กระจอก

พวกมือสมัครเล่น ทำงานไม่เป็น

รอดูความชิบหายของพวกมึงอยู่

กิจวัตรคือจุดทดสอบ

ใครที่พบความหลงใหล ในอะไรบางสิ่ง
คือคนที่โชคดีในสายตาผม

เพราะผมไม่รู้จักการทำอะไรซ้ำๆมานานมากแล้ว
ความเชื่อหนึ่งอย่างคือ ใครจะเทพอะไรได้ ต้องใช้ชีวิตเป็นกิจวัตรกับมัน
ต้องมีความหมกมุ่นบ้าคลั่งในมัน (ดังที่พี่จิก ประภาสได้บอกไว้)

แต่กิจวัตรมันช่างเบื่อหน่าย
กิจวัตรของผมคือความเบื่อหน่าย
หรือผมจะเป็นปรมาจารย์แห่งความเบื่อหน่าย

โว้ว

พินัยกรรม

ชีวิตผ่านช่วงเนือยลำเปื่อยลำปาก เบื่อหลงทางวนเวียนกับความคิด

แล้วชีวิตก็พึ่งเจอะเจออีกความรู้สึก

มันนิ่งๆ เกือบจะเบื่อแต่ก็ไม่ได้เอ็นจอย มันมีเมฆหมอกบางๆแต่ก็ไม่ได้หลงทาง
มันเคว้งคว้างจนไม่รู้ว่าจะมีไปทำไม เป้าหมายใดใดไม่เห็นจะล่อตาล่อใน ท้ายสุดก็ไร้ค่า
เห็นพลุวันนี้ห้าธันวารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ที่เห็นเม็ดไฟกระจายหลังเม็ดใหญ่
เหมือนจะนึกอะไรได้ แต่ก็ปล่อยมันผ่านไป

จนเริ่มกลัววันพรุ่งนี้ตื่นมาอาจไม่หายใจ เพราะสวิตช์ชีวิตอาจปิดไปดื้อๆ ถ้าอยากปิด
ไม่คิดปลิด แต่อาจปิดไปเอง ถ้าปุ่มคันไม้คันมือ

จึงฝากไว้ว่า
-งานศพจงยัดความเชื่อมาเถิด ความเชื่อของคนที่รักยัดมาว่าจะเป็นแบบใด จัดอย่างไร
แต่จงเปิดเพลงฉันไม่ว่าจะร้องหรือแต่งให้คลอไปทั้งวัน
-ลิขสิทธ์เพลงทั้งหมดให้กุ๊กไ่ก่
-เงินทรัพย์สินทั้งหมดให้เพิท

จงเตือนตัวเองเอาไว้

อย่าได้เจ็บป่วยไข้เลย

ไม่คุ้มค่ากับการหลงลืมทั้งสิ้น

มีสติอยู่เสมอ

เหมือนที่ประเทศกำลังป่วยอยู่

สวัสดีเขาชนไก่

ลาก่อนเมืองไทย

เหนื่อยสัดกะหมา

จึงไปมาเล

วันพิเศษสำหรับประเทศใด

ตั้งชื่อหัวข้อได้ตรงเสียนี่กระไร เพื่อต้อนรับการจากไปของเทศกาลลอยกระทง
ขอเล่าถึงวันนี้ก่อน ช่างเป็นวันที่ไม่ใช่วันลอยกระทง แต่ไปภูเขาทอง เพราะไม่เคยไปเลยทั้งชีวิตนี้ 22 ปี
ลงจากแท็กซี่ปุ๊บ ก็พบกับเด็กเกรียนตีกันด้วยไม้หน้าสามทันที
หรือนี่คือประเพณี เลือดอาบกันไม่มีตุ๊กตุ๊กรับ คนก็มุงดู เออดี แต่เสียวกระสุน เลยรีบจ้ำๆ

ว้าวภูเขาทองว้าวว้าว คิวว้าวว้าว คิวลงว่าวแทบขาด


ไฮไลท์อีกหนึ่งอย่างนั่นก็คือ ของแปลกในงานวัด ตอนแรกกะผ่านไป เพราะเหมือนเคยๆ แต่พอคิดมาตรูไม่เคยเข้าเลยซักครั้งนี่หว่า
พอเข้าไปก็เอ๊ะ...เฮ็ย แม่งเหลือแต่คอไงวะ ตอนนี้ก็ยังฟันธงไม่ได้ แต่น่าจะเกี่ยวกับกระจก
(งงถ่ายรูปได้ซะงั้น ไม่เป็นความลับแล้วนะคร้าบ)
บรรยากาศข้างนอกแสนชิว เขาดูมีความสุขดีกัน

ส่วนตอนนั่งรถเมล์กลับบ้าน ตำรวจนี่พายุ่งเนอะ
ต้นเหตุทั้งหมดมาจากแท็กซี่และตุ๊กตุ๊กรอรับคนจนรถติด จึงต้องมีตำรวจมายุ่มย่าม แต่ไปไปมามา ตำรวจกลับเป็นตัวทำให้เรื่องหลายอย่างยุ่งขึ้นไปอีก

มาเข้าเรื่องกันดีกว่า
หลังจากได้เห็นลอยกระทงไปแล้ว
และสีขาวคริสต์มาสกำลังจะเข้ามา
ผมจะเกิดข้อสงสัยเหลือเกินว่า ประเทศไทยจะเก็บรักษา วันพิเศษที่ดูดีทันสมัยไว้ได้ต่อไปหรือไม่
ตอนนี้เท่าที่เห็นมีเพียงสงกรานต์และลอยกระทง (ซึ่งลอยกระทงก็เตรียมจะนับไม่ได้แล้ว)

"ทำไมคนไทยถึงอินกับคริสต์มาส"
ศาสนาหรือก็ไม่ใช่ หิมะหรือเราก็ไม่มี

เปรียบเทียบกับ Halloween นะครับ ทีเ่ป็นการซึมซับวัฒนธรรมตะวันตกที่ล้มเหลวแล้วหนึ่งอย่าง
แต่คริสต์มาสเนี่ย น่าแปลกใจมากที่ทำไม มันถูกจริตคนไทย
เพื่อนผมคนหนึ่งถึงขั้นโทรถามว่ามีหนังอะไรดูเข้าบรรยากาศคริสต์มาสบ้าง เพราะลมหนาวปีนี้พัดมาได้โดนใจเหลือเกิน

คิดแล้วคิดอีก ก็แถได้ว่า
มาจาก รสนิยมและสุนทรีย์ที่เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย
ด้วยความขาว(คนไทยชอบขาวๆ)และเนียน(คนไทยชอบเนียนๆ)และหนาว(เมืองไทยไม่หนาวนะ)
และน่าจะด้วยศาสนาคริสต์ โรงเรียนคริสต์ ค่านิยมคริสต์อีก
เมื่อเห็นประเพณีที่ล้มเหลวและสำเร็จที่ซึมเข้ามา จึงเกิดข้อสงสัยอีกว่า
ทำไมประเทศเรารักษาวันพิเศษของตัวเองไว้ไม่ค่อยได้
หรือเพราะแบรนดิ้งไม่ดี
อย่างญี่ปุ่นเทศกาลของเขามีเยอะมากที่ยังคงอยู่ เรายังเห็นจำได้แต่ละวันมีเอกลักษณ์มากมาย
ของเราไม่มีเหรอ...

วันเด็ก... รถถังหน้าทำเนียบ
วันครู... อันนี้ไม่รู้จัก
วันจักรี... ภาพร.1ผุด
วิสาขบูชา..เวียนเทียนสามรอบ

อย่าดูถูกพลังของวันพิเศษนะครับ วันพิเศษเนี่ยแหละที่แก้ความเครียดของคนเมืองอย่างมาก ยิ่งในประเทศฤดูสีสันน้อยอย่างบ้านเรา การมีอะไรไม่ซ้ำซากจำเจมาให้เตะตาเตะใจตลอดเป็นเรื่องที่ผ่อนคลายเสมอ ผมนี่ยังคิดว่าบ้านเรามีวันพิเศษน้อยไปหน่อย

วิวัฒนาการขวัญ

เนื่องจากความพีคไม่ได้มีในคนทุกคน

เพื่อนขวัญจึงต้องถูกจารึกประวัติศาสตร์ไว้ก่อน ว่าเคยมีอะไรบ้าง

ไล่ตามลำดับเหตุการณ์เลยนะ

-จำได้ว่านั่งรถไฟฟ้า ความแนวที่มันสอนผมคือ การนั่งตรงที่ไม่ใช่ที่นั่ง นั่งตรง...ซอกมุมหลืบรถไฟฟ้า และนั่งขัดสมาธิ
แนวจัด

-อยากมีหนวด อันนี้ต้องถามรายละเอียดแดน เรื่องการพากันไปซื้อยาปลูกหนวด ปลูกจอนที่เจเจ

-กล้องทอย

-Bicycle Man

-Goggle Rich

-Jazz

-Amway

ทางเลือกของความเชื่อ

ความเชื่อที่หนึ่ง

ระบบต้องถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจน
หน้าที่ของแต่ละคนไม่มีการก้าวก่าย
จึงไม่มีการปะทะกัน

ความเชื่อที่สอง

ระบบต้องมีการปรับเปลี่ยนตลอดเวลา
สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ที่ไม่ย่ำอยู่ที่เดิม และลอกเลียนแบบหน้าด้านๆ
หรือว่าคุณเกิดมาเหมือนใคร

แล้วความเชื่อที่ไปด้วยกัน กับแยกออกล่ะ

ข้อสังเกตจากงานแฟต

-การาจเป็นเทรนด์การแต่งตัวที่ฮิตอยู่ เค้าเรียกงี้ป่าววะ

-การเต้นแบบสกา ก็เป็นการเต้นที่ฮิตอยู่ในปัจจุบัน สังเกตจากน้องเกรียนและน้องหมวก และลีลาอันพลิ้วไหว

-คนฟังเพลงส่วนใหญ่ ฟังที่ความชิว ความดัง และความตามๆกันไป

-ความสดใหม่คือหัวใจ
แต่ตอนนี้แฟตเป็นผู้ใหญ่ที่เตรียมเข้าหาความมั่นคงจนเกินควร

-สิ่งใหม่ในงานนี้คือ Maywa Denki... เพียงอย่างเดียวรือ โอ้

-ข้างหลังเวทีคือสวรรค์อาหารน้ำไม่จำกัด

-การพักผ่อนให้เพียงพอจำเป็นต่อการแสดงสดอย่างมาก

-คนมักเห็นผลงาน แต่ไม่เห็นการทำงานหนักมาก่อน
รู้สึกมากๆตอนดูแต่ะละแผ่นของ วิสุทธ์ พรนิมิตร

ประเภทของนักร้อง

Presenter
-หน้าตาดี รูปร่างดี มีเสน่ห์ยิ่งดี
-ความสามารถไม่จำเป็น

ex.Kamikaze , Thai BB GG

Performer
-ไม่คิดเพลงขึ้นมาเอง
-มีความสามารถพิเศษในการถ่ายทอด
-หากจะมีบารมีต้องได้เบื้องหลังชั้นดี

ex.Al Jarreau, เบิร์ด ธงไชย

Singer
-แต่งเพลงที่ตัวเองต้องแสดงเอง
-ถ่ายทอดได้ด้วย
-มีภาพลักษณ์ที่ยิ่งเข้ากับการตลาดยิ่งไปไกล

ex.Alicia, Stevie Wonder, Almost any bands

ประเภทของนักร้อง

หนึ่งวันสองระดับโลก

วันนี้เป็นวันว่างที่เป็นตัวอย่าง วันว่างที่ไขว่คว้าหาอะไรทำ
จากที่ไม่มีอะไรทำ ก็ได้มาดูคนระดับโลกสองคน

เริ่มกิจกรรมแรก ไปฟังบรรยายฟรีที่ม.รังสิต

Jim Brickman!
เนื้อหาไม่มีอะไร แค่ไปเติมไฟของนักประพันธ์ เค้าดูเอาความง่ายมาขาย มีแกนๆไว้ เป็นคนธรรมดาที่หาจุดขายได้
เสียดายลืมเอาซีดีไป

ดูรูปสิ ถ่ายออกมาชัดเชีย

กิจกรรมที่สอง
ความเป็นมาค่อนข้างจะยาวหน่อยคือ ไอ้เราตามดูเว็บคาร์เนกี้ฮอล์เป็นครั้งคราวหากิจกรรม ก็เจอคนนี้แต่ก็ไม่ไ้ด้อะไร
จนดรีมบ๊อกซ์ส่งเมล์มาว่ามาเมืองไทย ก็แทบกรี๊ด แล้วอยากดูจัด
แต่บัตรแม่งบ้าเกิน 1000 2500 3500 5000
เลยส่งเมล์ไปขอช่วยงานแล้วดูฟรีนะคร้าบ
เจือกได้เว้ย เย้ๆๆ ไปช่วยพี่เค้าขายตั๋ว ก็วุ่นวายฟังสำเนียงคุณแขกไม่ออก แล้วก็ระบบแขกแปลกๆเป็นกันเอง แต่เอาแต่ใจ...?
เบื่อองค์กรที่ไม่มีระบบชัวร์ตีนๆ แต่ว่าก็รู้สึกมันก็เป็นฟีลจิตใจๆดี นิดนึง

ยังได้บอกชื่อเทพเลย
Zakir Hussain!!!
ถ้าใครยังไม่รู้จัก รีบไปหาในยูทูบดูด่วน ระดับโลกของจริง สกิลเยอะจัด
คิดดู ดูสองชั่วโมงกับพวก percussion แต่ดูได้ตลอด และมีเฮด้วย เพราะไวมาก มือจังหวะไวเท่าที่จะจินตนาการ
อีกทั้งตีกลองเป็นโน๊ตได้อีก
(ไม่ได้ถ่ายรูปมา เพราะใจไม่กล้าพอ แม่งด่าคนถ่ายตลอด แขกหน้าด้านเยอะ)


จุดเหมือนกันระหว่างสองคนนี้
-มาเล่นที่ M Theatre เหมือนกัน ห่างกันไม่ถึง 24 ชมด้วย!
-คิดไม่ออกแล้ว

ยังอีกไกลพรีเมียร์ชิพ

เหมือนจะเก่ง เหมือนจะหวังได้กับการคัมแบ๊ค
แต่เทียบฟอร์มกับ 5-0 4-3 มันไม่ได้ ความชัวร์มันไม่ได้เลยซักนิด

นำแต่นาทีแรกๆ แล้วโดนแซง
จะไปชนะใครเค้าได้
เ็ซ็งขั้นหนัก

คงอีกสิบปีแหละ

เหนื่อยถอดถอน

ความหวังสร้างพลังได้ทั้งในการพุ่งทะยาน
แต่ความคาดหวังก็ทำให้เราผล๊อยวูบได้เหมือนกัน

ที่คาดหวังไว้หลายอย่างพอพังทลาย
มันเลยเซ็งกะจิตกะใจเสียกระไรนี่

ทั้งๆที่ความหวังก็รู้อยู่ว่าน้อย แต่มีความคาดหวังเจือปนไว้แสงใหญ่ๆ
หรือความคาดหวังมันไม่ใช่แสงกันแน่

อีกสองเรื่องที่ตกไปในชีวิต

ฉันมองทะลวงที่อายุ

ตัวเลขช่างดูเป็นสิ่งสำคัญมาก
จำได้ว่าเราใช้อายุเป็นบรรทัดฐานความเก่งของคนมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว
ประกวดร้องเพลงเข้ารอบนี้ได้อายุน้อยสุด เจ๋งจัง
โห ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อยๆ สุดยอด
ตอนนี้ 22 ตอนพ้น 20 เนี่ย รู้สึกว่าเชี่ย นีี่มันอีกโลกหนิ ไม่อยากจะพ้น ทีนวัยใสเลยให้ตายสิ
พอตอนนี้จะเปลี่ยนเลขแต่ละตัวกลับมีแต่ความหม่นหมองระคนใจข้างใน

ทั้งๆที่ 22 เนี่ย ช่วงหนุ่มแน่น วัยมัน
เอาเวลาไปสร้างสรรค์จริงๆจังๆได้อย่างเต็มที่มีไฟดีกว่านะน้องชาย

ไม่เข้าใจ

ตามกระแสอินเทรนด์รูปอดีตใน Facebook นำโดยพอ
วันนี้เลยกะหามาลงบ้าง
แล้วก็พบว่า ตรูแทบไม่มีรูปที่ถ่ายกับเพื่อนโรงเรียนตอนเด็กๆเลยนี่หว่า

เจอรูปสมัยน้องชายเด็ก มีการแสดง
ึจึงไม่เข้าใจเลยจริงๆว่า พ่อแม่ของเด็กวัยนี้ิคิดห่าอะไร
ถึงได้แต่งหน้าแต่งผมซะเข้มน่าเกลียด
แล้วพอลูกเป็นตุ๊ดขึ้นมา ก็โวยวาย

ผมว่านี่คือแรงบันดาลใจให้เด็กเปลี่ยนเพศเยอะเลยแหละ

เธอกำลังทำผิดอยู่
เธอทั้งคู่
คนไทยเราไม่เป็นกันแบบนี้
ฉันไม่รู้จักเธอ
เธอมันคนแปลกหน้า

ไทยแท้ต้อง "ไม่เป็นไร"
ใครมาขอตบหัวก็ "ไม่เป็นไร"
ล้อชื่อพ่อ อันนี้เป็นไร
โกงเงินฉันไปก็ "ไม่เป็นไร"

ฉะนั้นไปไกลๆ คนไทยที่ไหนกัน

เชิญทั้งสองออกไปข้างนอก
สงบสติอารมณ์ให้เย็นลง
ข้างนอกก็ร้อน
ข้างในก็ร้อน
พวกเราต้องกลับมาเป็นคนเดิม
"ไม่เป็นไร"

ไทยแท้ต้อง "ไม่เป็นไร"
มียิงกันตาย "ไม่เป็นไร" (แต่อย่าโดนหนูน้า)
คนอื่นได้ดี อันนี้เป็นไร
"ไม่เป็นไร" จะคิดห่าอะไรมากมาย

พลังไทย "ไม่เป็นไร" ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ใคร
อย่าทิ้งเอกลักษณ์หนึ่งเดียวของเราออกไป

ขอเป็นบล๊อกพูดเรื่องหนังสักหน่อย

วันนี้ได้ไปดูหนังเรื่อง Son of Rambow มา
ด้วยเหตุผลเพียงน้อยนิดคือ ได้อ่านบทวิจารณ์จากบล๊อคคุณ ผมอยู่ข้างหลังคุณ ซึ่งผมเป็นแฟนประจำ
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=aorta&month=26-10-2008&group=14&gblog=110
แล้วก็เลยอยากดูมาก ประกอบกับวันนี้หลังจากไปเขาชนไก่มา (เพื่อไปทำงานและระลึกความหลัง)เจอรุ่นพี่คนนึงดูอยู่ เลยซัดไปซะ

ดูแล้วก็เกิดข้อสงสัยเหมือนที่น้องกุ๊กไก่คิด
เด็กพวกนี้ทำไมมันแสดงกันเก่งขนาดนี้วะเนี่ย
หนังสามเรื่องในชีวิตที่รู้สึกว่าดีใจที่ได้มีชีวิตอยู่แล้วผ่านตาไป ประกอบกับเด็กแสดงดีจัดคือ

1.Bridge of Terabethia

เรื่องนี้ก็เคยอ่านในบล๊อค แต่กลัวมากเพราะดูเป็นฟีลนาร์เนียชิบหาย แต่พออะไหน เชื่อคุณผมฯ เค้าหน่อย โหลดแผ่นมาดู เช้ดดดด สุดตีนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ไม่อยากเล่ามาก แต่มันได้ความรู้สึกหนึ่ง และไม่เคยรู้สึก...ไกลๆขนาดนี้มาก่อน


2.The Fall


เรื่องนี้ตามมาดูเพราะผู้กำกับ (ประกอบกับการฟังบรรยายทีซีดีซีที่ส่งผล)เฮ้ย ตอนแรกว่าไอ้เด็กในเรื่องแรกเล่นดีแล้ว เจอไอ้เด็กในเรื่องนี้นี่ช๊อคหนักกว่า น่ารักเกิ๊น อยากรู้ว่าพวกนี้โตขึ้นจะช๊อคกับงานตัวเองรึเปล่า แล้วจะเล่นได้ดีเหมือนตอนเด็กรึเปล่า


3.Son of Rambow

เด็กในเรื่องนี้เล่นดีจนไม่รู้สึกว่าเค้าเล่นดี การจะสอนเด็กให้เล่นนี่ทำยังไงวะ หรือเด็กสอนเรากันแน่

สองเรื่องหลังรีบไปดูที่ลิโด ก่อนที่มันจะสายเกินไปครับ

ความชื่นใจของนักดนตรี

การชวนคนมาดูดนตรีที่เล่น อยากบอกไว้ก่อนนะครับ ว่าถ้าชวนใครแปลว่ากลั่นกรองแล้ว และอยากให้คุณมาอย่างยิ่ง

อีกด้าน ใครที่มาเพื่อมาดูเรา ก็ยิ่งต้องบอกว่าขอบคุณ และดีใจมาก

โดยเฉพาะตอนที่เราไม่ได้มีชื่อเสียง มันเห็นเลยครับว่ามีใครที่อยากมาดูเราจริงๆ ใส่ใจกับดนตรีของเราจริงๆ ไม่ใช่สักแต่ตามกระแสพาไป

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ได้ชื่นใจ
ตอนแรกชวนพี่ๆที่โรงเรียนร้องเพลงไว้ แต่ดูแล้วเบี้ยวตรูแน่ๆ ยังดูคอนเสิร์ตกันไม่เสร็จ
รุ่นน้องที่คณะก็ไม่ติดต่อมาเลย บอกไว้ว่าจะมา เบี้ยวอีกแหง

พอดีวงเราเป็นวงที่ไม่ค่อยเหมือนทั่วไป หรือก็เหมือนวงกลุ่มหนึ่ง ที่ไม่เล่นผับ
ไม่เล่นเพลงคนอื่น
อยากเล่นแต่เพลงตัวเอง
แล้วสถานที่ในกทมที่ให้เล่นเนี่ยก็น้อยเสียนี่กระไร

ไม่เป็นไร
ซัดไป 22.00-22.50 ณ The Rock Pub ราชเทวี
(สถานที่ตอนแรกผมเคยแต่เดินผ่านตอนกลางวัน น่ากลัวเชียว แต่ข้างในนี่ดูอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ)
12 เพลง เหนื่อยดี
รู้ความคิดตอนอยู่บนเวทีครับ
พอถึงประโยครองสุดท้าย

เออะ น้องคณะเ้ข้ามาาาาาา เย้
พอถึงประโยคสุดท้าย
เอ้ยยย พี่ๆที่โรงเรียนมากันด้วย เย้
ฟังทันฉันร้องด้วยคำนึง
เย้้้
ชื่นใจแหละครับที่ไม่เบี้ยว
ขอบพระคุณ

อีกทั้งมีเรื่องให้ชื่นใจอีก เมื่อเจอคนที่ตามมาดูจากที่ได้ดูที่ธรรมศาสตร์
การได้รับรู้อะไรอย่างนี้ ได้รับกำลังใจผ่านถ้อยคำสำคัญมาก ในการจะสู้ต่อไปบนหนทางนี้
บางครั้งความเชื่อมั่นที่เรามีเราสร้างขึ้นมาก็ถูกทำลายได้อย่างง่ายด่ายด้วยตัวเราเอง
ุคุณต้องช่วยเราบ้างครับ
ถ้าชอบก็ช่วยเราบ้างครับ
แค่มาพูดคุยด้วยความจริงใจ
หรือไม่อยากคุยก็ด้วยความจริงใจ
ผมสัมผัสได้เสมอ

ปล.น้ำกระเพื่อมทีละน้อยเป็นวงกว้าง เราอย่าคาดให้มีสัตว์ประหลาดโผล่มาข้างล่างแล้วน้ำแตกกระจาย เพราะมันเป็นไปไม่ได้
หินนี่แหละที่ฉันต้องโยนมันบ่อยๆ จนแผ่ไปโดนเธอซักอัน

โรคไม่ทัก ภาคสอง

พอมาตริตรองอีกที อ๊ะ เคยเป็นโรคไม่ทักอีกแบบตอนเด็กๆ

เวลาเราเคยเล่นกับใครจนสนิท
แล้วปิดเทอมไป ไม่เจอกันสามเดือน แม่งจะเกิดอาการติดขัดในการทักแรกพบ
แบบเฮ็ย ไม่กล้าแสดงความรู้สึกดีใจออกมาให้เห็นมาก
เหมือนกับเวลาไปบ้านย่า เพื่อนๆที่เคยเล่นก็นิ่งๆกันไป กว่าจะละลายก็ซักพัก
เหมือนญาติรุ่นราวคราวเดียวกัน อันนี้นี่เป็นบ่อย ไม่เจอกันสองอาทิตย์ก็ต้องนิ่งซักพัก แล้วค่อยบรรเลง
เชี่ย เป็นห่าอะไรวะ
กูเป็นคนเดียวรึเปล่าเนี่ย

รสชาติของอุณหภูมิ

วันนี้ตอนผมกำลังยกน้ำขึ้นกินในร้านก๋วยเตี๋ยวหมู
แก้วสังกะสี
น้ำแข็งเกล็ดๆ
เย็นเจี๊ยบ
พานให้ผมคิดอะไรได้บางอย่าง

อุณหภูมิของสิ่งที่เข้าปาก มีผลต่อความอร่อย

น้ำที่ผมกรึ๊บไปนี่มันคงจะเป็นน้ำประปาหรือน้ำหะไรไม่รู้ จากความน่าจะเป็น
แต่พอมีน้ำแข็งเย็นๆมันก็อร่อยสดชื่นได้ทันตา

ข้าวที่ร้อนฉ่ามีผลต่อความอิ่มอร่อย (อันนี้ผมไม่เป็นแต่คนมากมายเป็นจากคนรอบตัว)

แล้วทางอื่นล่ะ

อุณหภูมิมีผลหรือไม่
ทางตา
ข่าวสารทางทีวี
เสียงเพลง
อากาศในรถติด
อากาศนอกรถติด

โอ๊ย เริ่มสับสน แต่ดูไปดูมามันก็เกี่ยว จะโยงอะไรอีกดีล่ะ

พลังที่ยิ่งใหญ่่มากับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่

แต่ถ้ามีคนมีพลังที่ยิ่งใหญ่ แล้วไม่ใช้เพื่อความสงบสุขเพียงชั่วขณะ

เสียชาติเกิด

อย่าให้ต้องซ้ำรอย ได้โปรด

นอกจากจะมีแผน

พิษติดหนึบ

หลังจากพ้นยุคประถม มัธยมอันแสนเบื่อหน่าย หม่าม๊ารับส่งตลอดเวลา ผจญรถติดไม่เว้นวัน
พอได้ไปเอง และเข้าสู่ยุครถไฟฟ้าครองกรุงเทพสองสาย
ก็ทำให้เราสะดวกสบายขึ้นเสียนี่กระไร โชคดีแค่ไหนที่รถไฟฟ้าสองสายเสือกผ่านบ้านกูพอดี
เกือบสิบปีแม่งก็ยังสายเท่าเดิม น่าเสียดายจัง
แต่นั่นแหละ ก็ทำให้เราไม่ต้องเจอพิษติดหนึบอีกต่อไป เย้

เวลาเดินจากจุฬามาMBK ก็จะหัวเราะ ฮุฮุฮุ ว้ายรถติด ห๊ะ ห๊ะ ห๊ะ ว้ายติดหนึบ ไปไหนไม่ได้
เห็นขาฉันป่าว เดินทีละนิดแต่นำแกมาอย่างเยอะ
เป็นเต่าก็ชนะจรวดได้ละโว้ย อยู่ในกทม.เนี่ย
มันคือความสดชื่นจริงๆนะ การเดินถนนแบบไม่ต้องพึ่งการจราจร
ความรู้สึกที่แย่ที่สุดคือการอยู่ในรถเมล์อึดอัดมากๆ แล้วรถติด ยินดีลงทันทีเมื่อเจอสถานการณ์นี้
สวรรค์ข้างนอกจะรอเราอยู่กับอากาศผ่อนคลาย
และวิธีเดินทางอีกมากมายที่รอเราอยู่ ที่แน่ๆมันดีกว่าบนนั้นแน่ (โดยเฉพาะรถฟรี)

เมื่อวานเป็นวันว่างเลยไปทำธุระกับแม่ ย้อนรอยวัยเด็ก หม่าม๊าขับส่งหนู เพราะหนูยังไม่ได้สอบใบขับขี่เยย
อะ ไปหาหมอฟันด้วยกัน สามย่านๆๆ
ออกมาเอ๊ะ ลืมไปรถติดตรงMBK ย้อนไปทางพระรามสี่ เย้เย้ หนี เมื่อกี๊ลืมโดนไปครึ่งชั่วโมง
เอ๊ะ ทำไมแม่งติดทุกที่วะ ราชดำริโดนไปอีกเกือบชั่วโมง
อ๊าก ไปทางไหนก็ติดๆๆๆๆๆๆ
สรุปวาระโดนไปสามชั่วโมง แค่จะกลับบ้าน

วิธีแก้ปัญหารถติด มีวิธีไหนบ้างครับ ช่วยเสนอกันหน่อย
ที่ไปฟังทีซีดีซีมา ข้อเสนอของคุณดวงฤทธิ์ บุนนาค ใช้ได้เลย
วิธีแก้ปัญหาคือ...
กระจายตัวเมืองไปทุกๆที่ในกทม. ไม่ใช่มีศูนย์กลางอยู่แค่จุดสองจุดเหมือนในปัจจุบัน
พอที่ขอบๆกทม.ยังเป็นตัวเมือง คนก็ไม่ต้องออกันเข้ามา ก็ไม่ต้องเดินทางกันอย่างบ้าคลั่ง
ทุกอย่างก็จะไหลลื่นมากขึ้น

มีเสนอกันบ้างไหม?

ธงไทยไตรรงค์วงศ์สวรรค์

ไม่เกี่ยวใดใดกับคุณนักเขียนท่านนั้นที่ผมอ่านผลงานท่านไม่ค่อยเข้าใจครับ

วันนี้เราจะคุยกันเรื่อง ธงชาติไทย



ธงไทยประกอบด้วยสามสี แดง น้ำเงิน ขาว

ตอนเด็กๆผมสงสัยมาก ... ไม่ใช่สิ
ข้องใจมาก ว่าทำไมคนคิดธงมันไร้จินตนาการขนาดนี้
แถมไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่างหาก ซ้ำกับใครมากมายหลายคน ไม่ว่าจะเป็น

ฮอลแลนด์


ฝรั่งเศส


Russia


Yugoslavia


ยังมีอีกมาก แต่ขี้เกียจแล้วครับ ลองหาเองทั้งโครเอเชีย คอสตาริกา สโลเวนีย ปารากวัย

ทำไมธงชาติกูมันดาดเงี้ย
ไม่เท่เหมือนของญี่ปุ่น
โอ จุดเดียวพระอาทิตย์ส่องสว่าง
หรือบราซิล โอ ลูกโลกท่ามกลางป่าไพรอะเมซอนเหี้ยนเตียน
หรืออเมริกา ว้าว ดาวคือรัฐ รัฐคือดาวสภาเหมือนดาวมหาลัย

...ธงไทย แดงคือเลือด น้ำเงิน บลาๆๆๆๆ
เด็กอนุบาลก็แถได้วะอย่างนั้น
สีนั่นคือนู่น สีนี่คือบลา
สมัยเป็นช้างผมว่ายังสร้างสรรค์กว่านี้เลยครับ

โรคไ่ม่ทัก

คุณมีโรคประจำตัวกันบ้างมั้ยครับ

ผมเป็นโรคโรคนึง ขอตั้งชื่อให้ว่า

โรคไม่ทัก

ผมเป็นคนที่ตาเหยี่ยวพอสมควร ตั้งแต่การมองสาวจนโตขึ้นมารู้จักคนมากขึ้น ก็เห็นคนรู้จักเยอะแยะเดินผ่านเจอกันโดยบังเอิญ

แต่ผมชอบเป็นโรคไม่ทัก

โรคไม่ทักนี่ไม่ใช่โรคไม่อยากทักนะครับ เราไม่ได้ไม่อยากทัก แล้วก็ไม่ได้อยากทักด้วย
เพราะถ้าอยากทัก ก็คงทักไปแล้ว
ส่วนใหญ่คนที่เจอแล้วจะเป็นโรคนี้ คือคนที่มีการปฏิสัมพันธ์แบบ มัชฌิมภูมิ ...คือแบบกลางๆ ไม่ปฐม ไม่ปัจฉิม
แบบที่เราชอบคิดไปเองว่า ทักไปกูก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อ
แต่ลึกๆก็อยากคุยกับคนที่ไม่เจอกันนาน เพราะมันเติมความชื้นให้กับหัวใจได้เสมอ
ยิ่งสนิท ยิ่งมีเบื้องหลัง ยิ่งชุ่มฉ่ำ

วันนี้ผมพึ่งเจออาจารย์สมัยเรียนคนหนึ่ง ท่านนี้สอนน้องชายผมตอนอยู่อนุบาลให้เข้าโรงเรียน
แล้วก็สอนวิชา...งานเกษตรให้ผมมั้ง เลือนไปแล้วครับความทรงจำ
ที่ผมเห็นแน่ๆคือท่านแก่ขึ้นมาก
เราขึ้นรถเมล์สายเดียวกัน
เราวิ่งจากจุดเดียวกัน
เราลงคนละจุด
และเราไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย
บางครั้งการสังเกตคนที่เรารู้จักอยู่คนเดียว ก็ได้รับรู้อะไร จากที่เห็น
และจากที่รู้สึก
ผมสังเกตอากัปกิริยาของท่านตลอด...ก็คิดถึงพอสมควร แต่จังหวะไม่เป็นใจ ไ่ม่ใช่สิ ไม่บังคับให้ผมต้องคุยมากกว่า

อีกกรณี เป็นกรณีที่ทำให้ผมอยากเปลี่ยนนิสัยนี้มาก
ณ รถไฟฟ้า พาหนะที่พบคนรู้จักมากที่สุดในประวัติศาสตร์
วันสงกรานต์ปีนี้ 2550 สายตาผมเหลือบไปเห็นเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่สนิทนัก ...ไม่ใช่สิ แทบไม่ได้คุยเลย 12 ปี ด้วยความที่มันอยู่กลุ่มเฮ้วๆ ที่โดยส่วนตัวเราก็ไม่ค่อยชอบการรวมตัวใหญ่ๆของใคร จึงนิ่งเฉย อยู่กับที่ พยายามไม่ให้สายตาไปปะทะ

แต่แล้ว... จู่ๆ... ก็มีเสียงเรียกชื่อผม
เฮ็ย ทำไมมันพูดคุยกับเราอย่างร่าเริงที่ได้เจอวะ คือเรารู้สึกน่ะครับ รู้สึกผ่านบทสนทนา ความ Alert นี้มันอะไรกัน
อยู่โรงเรียนนี่นับคำได้นะ แค่เป็นเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนร่วมเพศ(...)
แต่ทำไม นายคุยกับเราอย่างรัวปืนกล แล้วก็ผิดคาดฉันขนาดนี้
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย กูอุตส่าห์จะหลบมึงนึกว่าคุยแล้วเจื่อน
แต่มึงจริงใจขนาดนี้
ครั้งนั้นผมรู้สึกผิดต่อเพื่อนคนนี้มาก และอยากจะแก้นิสัยนี้จริงๆ
แต่จนบัดนี้ ผมก็ไม่ได้คุยกับอีกมากมายคนเคยรู้จัก ที่ผ่านมาเจอ
และไม่แน่อาจเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของเราคนใดคนหนึ่ง

แค่เพียงกลัวเจื่อน
เท่านั้นเอง

ผมรักมือที่มองไม่เห็น

อะไรที่เห็นชัดเจนมันย่อมดูว่าตัดสินได้
แต่เชื่อไหมว่าคนไทย ... อย่างผม ที่ชอบเื่รื่องราวที่มองไม่เห็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าจริงไม่จริง ชัวร์ไม่ชัวร์
แต่ลึกลับ น่าค้นหา น่าศึกษา และน่ามุดไปดูมาก

สถาบันกษัตริย์คือหนึ่งในนั้น
ผมไม่ใช่คนที่เทิดทูนสถาบันเป็นชีวิตและจิตใจ บ่อยครั้งจึงจะเกิดอาการตั้งคำถามบ่อยครั้งว่าคนไทยเป็นอะไรมากเกินไป ใช้ใจนำหัว หรือใช้ความชินตัวนำความคิด
แต่ขณะนี้กับสถานการณ์บ้านเมืองนี้ ผมพึ่งรู้สึกว่า สถาบันกษัตริย์ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว เนื่องจากการแสดงท่าที "เลือกฝั่ง" (ที่คนหลายคนบอกให้เลือกระหว่างความดีกับความชั่ว ซึ่งกูจะรู้ได้ยังไงวะ ต่างคนมึงก็บอกว่าตัวเองดี)

ส่วนหนึ่งผมรู้สึกดี ที่ได้รับความรู้สึกว่าท้ายสุด เราก็คนเหมือนกัน
แต่อีกส่วนก็รู้สึแย่ ที่ความเชื่อลึกๆ ถูกสั่นคลอน และอะไรๆกำลังจะเปลี่ยนไป

เพราะผมเริ่มเห็นมือนั้นกับตาแล้ว

แม้ว่าเราไม่ควรเชื่ออะไรที่ตาเห็น หรือเหมือนสัมผัสได้จริงก็ตาม แต่มันก็ปวดใจไม่น้อย
เหมือนการค้นพบอีกทวีปของโลก ค้นพบอีกจุดบอดหนึ่งที่จะไม่ลึกลับอีกต่อไป...
เป็นการคิดแบบหยาบ เปรียบชีวิตเหมือนดังแผนที่สองมิติ

ไม่ว่าจะภาพราชินีในงานศพ
คำของคุณสนธิที่บอกว่าสื่อบิดเบือนการให้สัมภาษณ์ของพระเทพ

สถาบันกษัตริย์กำลังจะถึงเวลาบูรณาการอีกครั้ง
จะเป็นในรูปแบบใดผมยังสงสัยและหวั่นใจอยู่เนืองๆ

หวั่นใจในความแปรผันของประเทศเรา
และความเชื่อที่ว่าสถาบันต้องเป็นกลางทางด้านการเมือง

ก็แหม คนเราต้องเลือกข้างกันทุกคนใช่ไหม

ใช่ไหม

วันรวมเพื่อนโรงเรียน

วันนี้เป็นวันดี ที่เป็นวันศุกร์ และเป็นวันว่าง
ฉันได้เดินทาง ลัลลัลลัลลา
ไปที่ที่ไม่เคยไป
งานหนังสือ (มึงไปมาทุกปีแล้วปีนี้ครั้งที่สองแล้ว)
เก็บตกสิ่งที่ต้องการ

พลัน... นั่นมัน...
ไอ้เฟรดดดดดดดดดดดดดดดดดดด (no.1)
อะปะจะคุยๆๆๆๆๆๆๆ บาย

ออกมารอรถเมล์ฟรี มันช่างนานและไม่มี เลยเดินทางที่ไม่เคยเดิน...
มุ่งสู่อโศกซ.21

พลัน... นั่นมัน...
กรัณย์........... (no.2)
อะปะจะคุยๆๆๆๆๆๆๆ บาย (พูดถึงหญิง2.2)

เป้าหมายคืออาร์ตแกลอ..อ้าวเจ๊งไปซะ เอ๊ะ แต่นี่มันใน Japan Foundation
โอ้เย้ ดูไป เงียบนิ่ง อึ้งเพราะใช้เพลสามสามเครื่อง
พบขุมทรัพย์ใหม่คือห้องสมุด ว้า...ว. เออะ ปิดครึ่งปี ขอบใจมากเลย กะจะมาอีกอดเลย

ชิชะ มุ่งหน้าเดินทางที่ไม่เคย สู่เอ็มโพเรียมมมม เดินๆๆๆๆ

พลัน... นั่นมัน...
ไอ้หมีีีสุรพงงงงงงง (no.3)
อะปะจะคุยๆๆๆๆๆๆๆ เดินดูถิ่นๆๆๆ บาย

สองวินาทีต่อมา

พลัน... นั่นมัน...
วิดยาาาาาาาาาาาาาา (no.4)
อะปะจะคุยๆๆๆๆๆๆๆ บาย

ขึ้นไปเอ็ม ได้ย้ินเสียงคุณป้าร้องเพลง

พลัน... นั่นมัน...
ป๊อปปี้ปี้น้องเป๊ป (no.5)
และแวว (no.6)
แต่สองคนหลังนี่ไม่นับดีกว่าเพราะไม่ใช่การบังเอิญ

สันดานแอร์เอเชีย

กาลครั้งหนึ่งเมื่อวานซืน
ดูราคาแอร์เอเชียไปกัวลาลัมเปอร์
อา 4703.. ก็นึกว่าแพง แต่หาๆไปแม่งถูกสุดในโลกละ
โอเค เวลานี้น่าจะเวิค วัน เวลา โอเค อีกสองสามวันมาซื้อ

วันต่อมา หอยกะหรี่แตก...
ขึ้นอีกห้าร้อยบาท เป็นเหอะไรคร้าบ เฉพาะวันที่กูจะเดินทางด้วย เฮ้ยดีมากเลย
ไม่ใช่เรื่องจองนานแล้วถูกนะ เพราะใกล้กว่านั้นแม่งก็ถูกนะเฟ้ย
วันพฤหัสด้วย คนเยอะที่ไหนเล่า
เชี่ยฉุนๆ
จะโทรไปถามซะหน่อย...
แต่เป็นคอลเซ็นเตอร์ร้าง
หนอย
เชี่ย
แม่บอกว่าอาจขึ้นเพราะค่าน้ำมันค่าเงินมาเล...
เค งั้นรอไปอีกซักพักก็ได้ เล่นหุ้นอยู่รึไงวะกู

..แต่ พลันแค่ฉัน log out จากชื่อสมาชิกเว็บ แล้วดูราคาใหม่

แม่งเสือกเท่าเดิม

แปลว่ามึงบันทึกว่ากูอยากได้ไฟลต์นี้นี้ เลยอัพราคางั้นเหรอ ไอ้หัวครวย
สัด โคตรหน้าแขกอะ คนอาคเนย์รึเปล่าวะ

แต่เดี๋ยวซื้อเลยคร้าบ เย้เย้ 4703 บาท








อ๊ะ ภาคสาม ค้นพบใหม่...ที่ราคามันขึ้นเพราะจองสี่คนหนิ
จองคนเดียวก็ถูก แต่จองสี่คนแพงเพิ่ม
เพราะแค่นั่งติดกันเหรอ เอ๊ะ อ๊ะ โดนด่าฟรี แบร่ๆ

พีอาแบบใหม่ของวงฉัน

ฉันว่างจัดจึงทำซีดีไรท์ปริ้นโก้แจกฟรี หนึ่งร้อยแผ่นเท่านั้น เดโมสองเพลงคือ
โลกแห่งภาษา
Good times
แจก ณ TCDC Emporium ในเทศกาลนามบัตร
4ลายมือ100แผ่น ใครจะได้อันใด
เครื่องไรท์บ้านฉันเกือบเจ๊ง
www.myspace.com/overmeband

ผู้นำม๊อบคือแก๊งคนฉลาด เหล่าฝูงชนม๊อบคือแก๊งคนโง่

เพราะฉะนั้นพลังประชาชนจึงเป็นสิ่งลวงตาสำหรับอุดมคติในอดีต

มันไม่ได้มีไว้ใช้จริง

ทั้งสองม๊อบ เขาปลุกระดม นั่นคือความสามารถของเค้า พรสวรรค์ของเขา
แต่เสียงโห่ร้องของท่านแสดงให้เห็นความโง่เขลา

เบา
ปัญ
ญา

ึสอนร้องเพลง งานอันแสนเบื่อหน่าย

ภาคแรก แด่นักเรียนร้องเพลงโง่ๆทั้งหลาย

ถึงเก้าโมง อาตื่นเช้าจัง
สอนไป 1 กิ๊ง
สอน...แคนเซิลสองชม... เคครับ
ถึงเที่ยงแดก...
แคนเซิลอีกหนึ่ง เคครับ
ว่างสี่ชม
สอนอีกหนึ่ง กิ๊ง
สอนอีก...อ๋อ รีบไป ครึ่งชม.ครับ
กูมาเจ็ด สอนไปสามครึ่ง

ขอบคุณมากครับระบบสอนร้องเพลงอันหัวฟวยและหัวฟูที่สักแต่จะเอาปริมาณ
แต่สาขาผมก็คาดว่ามีน้ำใจมากแล้วกระมังจากคำบอกต่อกันมา

การสอนร้องเพลง ไม่ใช่สิ่งที่ควรมีอยู่บนโลกนี้
การร้องเพลงถ้าสอน มันจะจำกัดจำเขี่ยมาก
คนจะร้องเพลงได้อยู่ที่คนคนนั้น จะ "ฟัง" และ "ฝึก" แค่ไหน
การที่แต่ละชมให้ครูมาจี้ เอื้อนตรงนี้สิคะ อันนี้ตรงนั้น มัน...เสียเวลาและจำกัดศักยภาพของนักเรียนมาก
เข้าใจมั้ย?
แล้วที่ควรเรียนคืออะไร?
ก็คือเทคนิคการใช้เสียง สกิลที่ต้องพัฒนา และเอาไปใช้กับการร้องเพลงได้
เหมือนหาหมอทางเสียง ฟังแล้วรู้ว่า อ๋อ ติดอยู่ตรงนี้ แล้วให้แบบฝึกหัด ไปยกกล้ามเส้นเสียงมา
หรือวอร์มเสียงนั่นเอง
คนเยอะแยะแม่งมองข้ามตรงนี้ แต่กูเนี่ยพัฒนาได้จาก Exercise เหล่านี้ล้วนๆ
นอกนั้นก็คือการฟัง และการฝึกของตัวเอง
เพราะฉะนั้น อย่าเรียนร้องเพลงกันอีกเลย หรือถ้าใครอยากเรียน ก็มาเรียนกับผม

ภาคสอง แด่ครูสอนร้องเพลงหลงทาง
จะเอาอะไรกันแน่วะ วันนี้ไม่มีความสุขจริงๆเลยให้ตายหะสิ
สรุปมันเพราะอะไรกันแน่
-เงิน อันนี้ประเด็นหลักเพราะมาทำเพราะเงินแน่ๆ และที่ยังจะทนต่อไปก็เพราะความเกือบจะแน่นอนของเงิน
-ฉันไม่ใช่ครู เป็นคนไม่ชอบสุงสิงกับใคร แม้จะรู้ว่าการสอนคนอื่นเนี่ย ส่งผลดีต่อส่วนรวมแน่นอน ดีกว่าไปทำอาชีพอื่นๆ มันดูมีความหมายสุด แต่แล้วไงล่ะ
-สอนผิดแบบ ดังที่บอกมาว่าการสอนร้องเพลงคือเรื่องปัญญาอ่อนในทุกๆที่ เป็นที่ที่ขายฝันให้พ่อแม่นึกว่าจะดีขึ้น มันก็ดีได้ระดับหนึ่งแต่ลูกมึงก็เตรียมตัวติดกับดักก้อนโตได้เลย ครูเอเอฟห่าอะไร ยึดไปเถอะ จบสิ้นกันทีชีวีประเทศไทย แล้วกูก็ไม่เห็นอยากรู้สึกว่าอยากช่วยอะไรเลย ยกเว้นว่าข้อหนึ่งมาก่อน คือเงิน
-สถานที่ไม่จรรโลงใจ มีแต่เสียงโหวกเหวกของเด็กตัวกะเปี๊ยก ไม่ถูกจริตว่ะ ไปสอนวันธรรมดาไม่มีคนนี่รู้สึกดีจัด หรือตอนเย็นไม่มีคนนั่นแหละ ยอดเยี่ยม หรือว่าเพราะมันอยู่แถวงามวงศ์วาน? เกี่ยวมะ
-นักเรียนไม่น่าสอน มีแต่พ่อแม่เกรียนๆมาพาเด็กมาเรียน เหมือนสมัยกูเล้ย แล้วไง เด็กก็ไม่รับจริงๆ มีแค่น้อยคนนัก เรามาคิดถึงตอนตัวเองไม่ได้เอนจอยมากแต่ก็ไม่ได้เกรียนเหมือนครอบครัวพวกนี้นะ
-เวลา อันนี้ไงตัวเห้ที่ทำให้ต้องมานอยทุกครั้ง จะมีใครขาดมั้ย ไปสอนที่อื่นเค้าค่อนข้างครูมาก่อน เด็กขาดก็โดนตัด บอกไว้ห้าคนก็มีห้า

Aday Workshop

การพับขั้นเทพ


วันนี้ไม่มีเรื่องความเกรียนของผู้ใหญ่

The Lost World

นี่คือบรรยากาศของงาน














และนี่คือไฮไลต์ของงานนี้ครับทีเอ็มโพเรียม









ความเกรียนของคนไทย

การเดินทางอันยาวนาน

วันนี้นั่งรถเมล์เยอะที่สุดในชีวิต
ที่จริงก็ไม่เยอะมากหรอก
แค่เยอะเที่ยว
หนึ่งกลับจากเดอะมอลล์ไปร้องเพลงต่ออีกคันก็สอง
กลับไปอารีย์ก็สามเปลี่ยนคันก็สี่ มอไซอีก
กลับไปสยามต่อไปประตูน้ำก็ห้ากลับบ้านก็หก

สิ่งที่เหมือนกันทั้งหมดคือ... รถแอร์รถแดงก็เมล์ไทยเหมือนกัน
นี่คือเอกลักษณ์ไทย อย่ามาเปลี่ยนรถฉันให้ใหม่นะ
กลับมานั่งอีกทีคงคิดถึง
เสียงเครื่องยนต์ท่าจะหลุด และคนขับอยากฆ่าคนนั่ง

แด่กทม. (บทประพันธ์รูปแบบใหม่)

โอ้เจ้าหนอ ต้องชะลอความเป็นไป
คนที่นี่เค้าต้องการแค่ภาพสวย
กลิ่นไม่สวย หัวไม่มีเหลือแต่ครวย
ก็ยังดี เพราะมีป้ายแปะมากมาย

คนเมืองนี้ก็ยังโง่ต้องอาศัย
ป้ายแท็กซี่อัจฉริยะมีทำไม
เอาล่ะน่าให้เวลาเค้าอีกหน
รถไฟฟ้าสี่ปีแล้วไม่มีเพิ่ม
อย่าว่าเค้า กทม.มีชีวิต
ที่วิ่งอยู่นั่นไง แผ่นไวไฟ
ใช้ไม่ได้ไว้หาเสียงถึงวิ่งวิ่ง
ถึงอย่างไรพีอาคือทุกสิ่ง
ขอดื่มให้คนกรุงที่โง่เขลาแต่กูก็ไม่รู้ว่าจะเอาใครที่แน่ๆไม่ควรให้อำนาจคนๆเดิมซ้ำๆเมื่อผลงานเค้าชี้ชัดว่ามึงจะทำมาทำไมป้ายแท็กซี่อัจฉริยะผิดพลาดได้แต่บางอย่างก็โง่เกินแก้ไข

(เป็นคำประพันธ์ประเภทบทกลอนแสนยานุภาพ ฉบับที่ 74 สมัย รศ.257 การคล้องจองเกิดจากจิตใต้สำนึกที่รวมอยู่จุดเดียว)

หนัก เบา เมื่อไหร่กัน

แบกไว้เยอะเหลือเกิน

ความรู้สึกอะไรหว่าที่หายไป

เมื่อไหร่กัน
ในหนังหรือเคยจริง ชักงงสับสนกันตามที

เย็ดเข้ การเมืองเรื่องสนุก

การเมืองครั้งนี้สนุกจริงๆ นี่มันคุนิมิตสึชัดๆ
คุนิมิตสึเปลี่ยนโลกการเมืองที่เคยน่าเบื่อ ห่วยแตกให้ดูสุดยอดได้มาก
และผู้ว่าครั้งนี้
เย็ดดด มีต่อยสื่อด้วย
เทพพพพ ไม่ได้ชื่นชมการใช้กำลังนะ
แต่ชื่นชมเหตุการณ์ครัง้นี้
สีสันการเมืองกทม
นี่แหละ
ที่จะทำให้เราสมัครสมานกันต่อไป
เหรอวะ

วิธีหลีกเลี่ยงความลำบากใจบนบีทีเอส

หลักการเหล่านี้ใช้เวลาคิดมาตั้งแต่เริ่มบีทีเอส นับเป็นเวลากี่ปีวะ
มีหลายแนวคิดครับ
1.ยืนเลยจะได้ไม่ต้องลำบากใจ
-ยืนพิงผนัง เพื่อสร้างโลกส่วนตัว อย่ามาพิงกะกูนะ กูพิงก่อน ฮ่าๆ ไอ้ควายมึงพิงฝั่งนั้นพอรถวิ่งมันก็ไม่สบายเหมือนกูอะดี้ ยู้ว โว้ว สบายจัง ที่ส่วนตัว
-ยืนตรงกลางระหว่างคนนั่ง ดูทีวีก็ชัด แถมไม่เบียดด้วยตรงนี้ ตอนคนเยอะๆใครไม่ยืนตรงนี้นี่โง่ตายห่า ไปเบียดกันดิแถวประตู เพราะตรงนี้เค้ายืนกันไม่ต้องให้ชิดกันโว้ย ลาลาลา
-ยืนตรงไหนก็ได้ไกลเก้าอี้ เพราะไม่อยากลำบากใจเวลาคนลุก ต้องหันมองระหว่างคนยืนด้วยกัน
2.นั่งเลยสิวะ ถ้ามันว่าง
-เลือกนั่งริมสุด ฝั่งทางเข้า เนื่องจากเป็นมุมบอด ยิ่งมีคนประเภท 1 ขีดแรกนี่สบายเลย บังกูมิด ถ้ามีคนในเทือกต้องการความเห็นใจ คือเด็ก หญิงสาว คนชรา นักบวช คนอ้วน บลาบลาบลา ไอ้คนข้างๆกูมันไม่ได้อยู่จุดบอดมันต้องลุกก่อนแน่นอน เยส
-เลือกนั่งกลางสุด เพราะคนริมมักเห็นก่อนและลุกให้ก่อน
-ตรงไหนก็ได้ที่ดูทีวีได้ ก็คือไม่ใช่เหมือนข้อ 2 ขีดที่สอง แล้วพอดูก็จะได้ตัดการคิดให้คนอื่นได้ทันที
3.ไม่ขึ้นรถไฟฟ้า ลำบากใจ
4.มึงจะมีความลำบากใจทำห่าอะไรวะ ขึ้นรถไฟฟ้า

เงิน

วันนี้นอยเรื่องเงิน
ไม่ได้ขาดด้วย
แต่คิดมาก
ความฝันแม่งใช้เงินเยอะ บางครั้งไม่ต้องฝันก็ต้องใช้เงิน แดกข้าวไงล่ะ
ยังไม่รู้เลยว่าสรุปความฝันเราคือเงินรึเปล่า
หรือท้ายสุดก็เป็นโจรกระจอกอย่างที่โจ๊กเกอร์ว่าวะ

อาทิตย์นี้ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับการทำใจปลดปล่อยความเสียดายไปได้แล้ว
สมองวันนี้ประมวลหาธุรกิจทำเงินมากมาย
วิธีไหนที่จะร่ำรวย ด้วยความชอบของเราด้วย
มาประมวลกันครับ
กูชอบอะไร?
ชอบอะไรเป็นชีวิตจิตใจ?

-คอนเสิร์ต
-การแสดง
-การ์ตูน
-เสียง
-Picture Novels
-อินเทอร์เน็ต
-ฟุตบอล
-ละครเวทีมิวสิคัล
-การเมือง
-ความง่ายดาย ไม่คิดมากเรื่องดีไซน์ แต่เกลียดดีไซน์ไม่มีหัวคิด
-รายการตลก รายการบันเทิง ที่ไม่ใช่มาปล่อยมุกโง่ๆ เย้ย แล้วบอกว่ามีสาระ
-หนัง ที่ดูมีความรู้สึกบ้างในความแมส มีส่วนผสมที่ลงตัว ไม่ใช่อินดี้จ๋า ดูไม่รู้เรื่อง
-เทศกาล (ดนตรีเอย หนังสือเอย หนังเอย ชอบหมด)
-ชอบทำอะไรคนเดียว อะไรต้องพึ่งพาคนอื่นจะเซ็งเวลาไม่ได้ดั่งใจ
-จัดตารางชีวิต ลิสต์โพรไฟล์ตัวเอง
-ได้ออกจากบ้านอย่างมีจุดประสงค์
-ชิวๆแว้บหนึ่ง ไม่ได้ชิวตลอดกาล ได้ซักนาทีนึง แต่สุขดี
-อยู่ในสถานการณ์ไม่ปกติ เช่น จี้รถเมล์ คนโดนรถชน ทะเลาะกัน (แต่อย่ามาโดนหนูนะ)
-เจอคนที่จุดแรงบันดาลใจได้ เจออะไรที่ไม่เจอในชีวิตประจำวัน เช่นไปนั่งฟังชีวิตคนในสัมมนา TCDC บางคนแม่งบ้าจัด เปิดโลก
หรือไปดูเวิร์คชอปที่นิวยอร์ก เปิดโลกสัดๆ
-ท่องเที่ยวหลายๆที่ แต่ยังหาความลงตัวในการท่องเที่ยวของตัวเองไม่ได้ เพราะอยากเจออะไรธรรมดาๆ แต่ก็ติดสบายอยู่บ้าง ยังไม่ได้ลองแบบลุย 100% แหละ ตอนลุยเดี่ยวมันก็โอแต่เหงาไป

สิ่งที่รู้ว่าไม่ชอบแน่ๆ
-ทำอะไรซ้ำๆ เป็นตลอดชีวิต ตอนนี้ว่างก็เบื่อ ยุ่งก็เบื่อ แต่ว่างจะเบื่อกว่า เพราะพอมองกลับไปจะรู้สึกว่าไม่ได้มีอะไร ไม่ชอบที่ว่างของเวลา ทั้งๆที่มันก็มีประโยชน์แหละ
-จิ๊จ๊ะเข้าหาวงการมายาพรีเซนต์ตนเองทั้งที่กูก็ไม่รู้จัก แต่ต้องคุยเพื่อให้เค้าจำกูได้ ฝืนจะตายไอ้บ้า
-พูดบรรยายสอน...เหมือนที่กูกำลังทำอยู่ แต่เพื่อเงิน ก็ต้องทำไปก่อนวะ

มา ไงต่อ

คุณภาพคน คุณภาพที่ทำรายการได้ไม่ไร้สาระ

ผมชอบตัดสินคุณภาพบริษัทจากพนักงานที่มาติดต่อครับ
พูดเหมือนนักธุรกิจเชียว
แต่นั่นแหละครับ มันพิสูจน์อะไรให้เห็นหนึ่งอย่าง
ภาพลักษณ์แรกที่เราเจอกับบริษัทก็มาจากตัวพนักงาน
บริษัท A เหี้ย ก็เพราะ พนักงาน Y แม่งทำตัวเหี้ย
พอ Z เข้ามาดูแล ก็เหมือนจะดีขึ้นมา
แต่ลึกๆผมก็ยังรู้สึกเหี้ย กับบริษัท A อยู่ดี
จนกระทั่ง Z เผยความเหี้ยออกมา
เค้าเหี้ยเพราะผมดึงดูดเค้า
หรือบริษัทเหี้ยนี่มันดึงดูดพวกเหี้ยซึ่งกันและกันวะ

สันดานไร้สาระมันอยู่ในรายการมึงแล้วว่ะ

รวมเนื้อเพลงรีบบันทึกไว้ก่อนกระดาษหาย

ตุ๊ดแก่

ธรรมดาจะเปิดใจ เพราะคนอะไรก็เท่ากัน
พึ่งรู้ในวันนี้ คนมีแตกต่าง จากสันดานที่เผยออกมา

ตุ๊ดแก่ปากมาก ผองเพื่อนร่วมนิสัย พาโลกให้สั่นคลอน
ตุ๊ดสำนักงาน เจริญอยู่กับที่ มีแค่ปากไว้นินทา

เสื้อเชิ้น กางเกงดำ คงจะจำใส่ใจ
อยากโชว์กางเกงในทำไม่ได้

ฉันเกลียดคนมากเกินไปแล้ว แค่การเคลื่อนไหว ก็ไม่ถูกใจ
เปลี่ยนดีกว่า เปลี่ยนยังไง

ฝันที่คิดถึง

ความรู้สึกของเรา ในวันธรรมดา
มีที่มาจากไหน ใครจะรู้
ฉันเจอคำตอบ มันมาจากตอนที่ฝัน

เมื่อฉันฝันถึงใคร ในวันนั้นจะมีแต่ช่วงดีดี
กับคนนั้น แม้ไม่ใช่ความจริง

นี่เป็นความรู้สึกที่นึกถึงเมื่อจากไกล
อยากรู้ อยากเห็น อยากเจอ อยากเข้าใกล้
ไม่ได้หวัง ตอบความรัก ต้องการสิ่งใด
แค่ฝันเพราะในความทรงจำ เธอสำคัญกว่าใคร

ประทับใจในฝัน

ชีวิตเสมือนกึ่งหนึ่งความฝัน
ฉันประทับใจอะไรหนอในตอนนี้
ฉันประทับใจในการฝัน
มันงดงามเสมอกับภาพเป้าหมาย
ชีวิตหลังจบ มักเจอแต่คำถาม
ฉันประทับใจในการไม่ใช่ความ เพราะการฝันสอนให้ผมรู้จักชีวิต กลิ่นชัยชนะและรสชาติความพ่ายแพ้ ล้วนทำให้ผมเรียนรู้ แม้ว่าข้างในอยากเจอแต่ชัยชนะก็ตามที
วันนี้ผมยังไปได้ไม่ถึงเศษธุลีของที่ฝัน

แต่อย่าลืมว่าวันนี้ก็อาจจะเป็นเส้นชัยในวันวาน เพียงแต่ลืมง่ายเท่านั้นเอง

กลิ่นความรู้สึก

ดอมดมให้สมความคิดถึง
คำนึงเรียกหาอดีตนั้น
ไม่ใช่ฝัน ความหอมวันวาน
สูดลง
รู้สึก
ขนลุก
เพราะมันผ่านไป
วันพรุ่งนี้ ไม่ว่าอะไรเลือนราง ฉันยังจำกลิ่นนั้น

หน้ากากดอกไม้

ดอกไม้คือความมักง่าย หากเธอรักและหวังดี
หากลองใส่ใจในความรู้สึก เพียงมองตาแล้วรับส่ง
ใช่เพียงนึกก็แลกอย่างง่ายดาย ฉันจะขอบคุณเธอเหลือแสน
ความสัมพันธ์เราเท่าความมักง่าย ที่เราทำลายหน้ากากดอกไม้
แผ่นเงินยังตรงกว่า แต่หน้าอาจแหกเพราะความบาง
จึงต้องใส่ความงดงามด้วยพันธุ์ทางหลายดอก
สู่ดินแดนทุ่งสวรรค์
ไร้เมล็ดพันธุ์ดอกไม้

Who

You're my Angel
'Cause I don't know you
You're still be my angel
even I feel like a fool
Nothing's real
Nothing's gone too
My dream about you
That's fill me fll , really?

สำเร็จโทษ

It's time to hate
even it's your friend
even it's your lover
When word sprung
trust collapse
eyes can't even contact
It's time to hate
When you must kill, you must
There's no other in real decision
Just admit it it's natural
Just don't push it or you'll be evil

At Last

และแล้วฉันก็บอกออกไป ความรู้สึกตั้งหลายปี
ง่ายดายกว่าที่คิด จะเอ่ยออกมาอย่างไร
ที่พูดผิดถูกดูไม่เข้าใจ บรรยากาศวุ่นวาย อยากพูดคุยจะตาย
พูดได้เพียง
Sometime I miss you so...
Sometime Hey I don't know

ไม่ได้เมื่อย

ก็เอาอีกแล้วน้า น้าจะลุกทำไม น้าคงทนความน่ารักของผมไม่ไหว
ก็เอาอีกแล้วป้า ป้าจะลุกทำไม ถ้าผมนั่งอยู่ผมจะลุกให้ป้าอย่างไว

*ขอบพระคุณความเสียสละที่เหมือนควรกระทำ
ขอบพระคุณน้ำใจที่เหมือนควรมอบให้ผม
แต่
ผมไม่ได้เมื่อย
อยากจะวิ่งโหนโจนทะยานตามประสาเด็ก
ผมไม่ได้เมื่อย
ถ้าอยากนั่งจะรีบบอกครับไม่ต้องห่วง

ก็เอาอีกแล้วป๊า ป๊าจะดันทำไม เขาลุกให้ป๊าก็นั่งบ้างได้ไหม
ก็เอาอีกแล้วม๊า ม๊าจะดึงทำไม ม๊าก็นั่งสิ ดึงหนูไปนั่งตักทำไม

(*)

เอผมจะคิดทำไม จะคิดมากทำไม เขามีน้ำใจก็ดีแล้วหนิ
ลุกให้จริงใจ คิดไปทำไม
ความคิดอย่างนี้ ผมยังเป็นเด็กอยู่ไหม (และก็มีเสียง)

ยายก็ไม่เมื่อย
มันเป็นกรรมที่ฉันดูแก แต่ฉันยังยืนไหว
ยายไม่ได้เมื่อย
ยายยังสาวยังเอ๊าะอยู่ นั่งไปเถอะหนู

อะยอมนั่งครับ ยอมยอมครับ
อะหลานนั่งมั้ย ไม่ยายนั่งดีกว่าครับ
อะยายนั่งมั้ยครับ หรือนั่งตักยายดีมครับ
ก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องนั่งสักคน เพราะ

หนู + ยาย ไม่ได้เมื่อย
ก่อนจะลุกลองถามหน่อย "อยากนั่งมั้ยคร้าบ"
หนู + ยาย ไม่ได้เมื่อย
ก่อนจะนั่งลองคิดหน่อย นั่งเพราะเมื่อยใช่ไหม
หนู + ยาย ไม่ได้เมื่อย
ดูจะบ้าเกินไปหน่อย เรื่องเล็กน้อยไปไหม
หนู + ยาย ไม่ได้เมื่อย
อยากจะลุกจะนั่งก็แล้วเขาตัดสินใจ

Joker

็Hey Joker, you reveal something
You show me truth
I'm not so keen with your lovely smile
Until I heard your tongue

ไม่ว่าเราอยู่ไหน คนก็ต้องปีนป่ายให้ดูดี
somebody ณ ที่นั้น
กบต้องขึ้นบนกะลาให้กบตัวอื่นหลงใหล

I will remember ฉันจำได้ ใครทำอะไรไว้ฉันจำได้

We live by your applause

เสียงปรบมือคือดนตรี
ที่งดงามเสมอสำหรับเรา
คือพลังนิ่งกว่าฟ่อนเงิน คำเยินพอและอำนาจ
เพียงคุณสัมผัสสองมือด้วยความจริงใจ
ขอมอบไปผ่านเพลง โดยไม่คิดสิ่งใดตอบแทน

ไฟแดงจ๋า

please, red light
help me to decide
this is the first and the only
that I ask for yours, red light

I wanna be normal, not nobody.

วันนี้เป็นวันไม่มีหัวข้อโลก มีหัวข้อดังต่อไปนี้

การเป็นครูอันน่าเบื่อหน่ายละลายท่ามกลางเงินที่กระเดือกบนความโง่งมของผู้ปกครอง

โอวัลตินฟรีเมื่อหกแถมหนึ่ง

อา รู้สึกดีจัง หลังวันสอนที่ไม่เอ็นจอย

ผลประโยชน์ของการแพร่พันธุ์

แอมเวย์ ณ ที่นี้จะเหมารวมถึง
ธุรกิจขายตรง


มีต้นกำเนิดมาจากศาสนาคริสต์อย่างแน่นอน

การมีผลประโยชน์ในการชักจูงผู้อื่น

แอมเวย์ใช้เงิน ศาสนาใช้ความเชื่อ

แต่ศาสนาอันตรายกว่าแอมเวย์อย่างไร

มองออกไปสิครับ ที่วุ่นวายอยู่ ผมฟันธงแบบไม่แน่ใจเลย ว่าเพราะคริสต์!
เพราะความเห็นแก่ตัวของพระเจ้า(ปลอมของสาวกโง่ๆ)
ทำให้ความงดงามของพระเจ้า(จริงที่สาวกดังว่าจะไม่มีวันได้เจอ) ต้องเหือดหาย

มัน แบ่ง แยก อะไร ไป มาก เท่า ไหร่ แล้ว
ที่ผมพูดเพราะ คนที่นับถือคริสต์หลายคนชอบเหยียบย่ำดูถูกศาสนาอื่นอย่างไม่รู้ตัว
(อาจเป็นกระบวนการหนึ่งในการชักชวนให้คนไปเชื่อด้วย แล้วตัวเองจะได้เข้าใกล้พระเจ้ามากขึ้น)
หาเรื่องนานามาบอกว่า คริสต์ ดี กว่าศาสนาอื่นอย่างไร

ถามหน่อย ว่าจะดีกว่าทำไมนัก
ความเชื่อของผมไม่ได้อยู่ที่ศาสนาอะไร
ผมเชื่อในดนตรี
ถ้าเป็นคริสต์ คุณจะโดนด่าอีกสิ เพราะพระเจ้าของคุณเป็นพวกขี้น้อยใจจัด อย่าเชื่อคนอื่น เชื่อได้แต่พระเจ้า

เพราะฉะนั้น
ต้นเหตุของการแบ่งแยกทางสีผิว มีต้นกำเนิดมาจากคุณครับ คุณพระเจ้า ไม่ว่าคุณจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ดั่งใจ

ฉันจะเป็นคนที่เธอต้องการ
ไม่ต้องห่วง
ฉันทำอย่างที่เธอต้องการ
ได้ดั่งใจ
เตรียมพร้อมกับฉันคนใหม่
coming soon
แล้วอย่าเรียกร้องอะไรเดิมๆ
เพราะฉันจะสนองเธอให้ดั่งใจ

เวทีที่มีการพัฒนา

ณ ที่เดิม แต่พัฒนาขึ้นมาก เพดานกันฝน หน้าม้าเสริมบรรยากาศ

แต่เราไม่สามารถฉกฉวยความผิดพลาดให้เป็นโอกาสได้

ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ฟัค ยังอีกไกล โอเวอร์มี
แต่มองพวกไกลก็ไม่ได้น่าหลงใหลเท่าไร
ดูน่าเบื่อจะตายชัก

ว่ากันถึงวัยรุ่น

วันนี้เรามาว่ากันถึงวัยรุ่นไทย
แรงบันดาลนี้มาจาก จำนวน....คน มหาศาล ณ บีทีเอสสยาม มากกว่าจุดนี้อีกนะ
......................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
..................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
..................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
..................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
..................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
ไม่เชื่อต้องเห็นเอง นานมากแล้วที่ไม่เห็นกระแสความบ้าของวัยรุ่นที่บ้านักร้อง
คิด กอล์ฟไมค์ ก็ไม่น่า ดาราไทยไม่มีแล้วแหละที่ได้ขนาดนี้
โอเคต้องดังระดับโลก เอาและถามแม่งและขี้เกียจรอ
จึงให้ศิษย์เก่าเซนต์โยไปถามรุ่นน้องก็ได้ความว่า

ซุเปอร์จูเนียร์

เฮ้ย ดังขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย น่าจะเหยียบหมื่น...เว่อร์ไปปะ แต่นึกว่าจะหมดแค่นั้น
ขากลับผ่านโรงแรมตอนสี่ทุ่มกว่า หูแว่วได้ยินเสียงโห่กรี๊ด หันไปมองก็ตกใจเล็กน้อย
รถตู้ขบวนนั้นกำลังจะออกรถ กลุ่มแฟนคลับที่บ้าคลั่งต่างวิ่งตามรถที่เอื่อยเฉื่อยติดขัดบนถนนพญาไท
ิ่รถวิ่ง คนวิ่ง รถวิ่ง คนวิ่ง ยิ่งระยะทางไกลขึ้น
จำนวนคนที่กลัวตายก็เพิ่มขึ้น แต่ก็น้อยมาก
ความบ้าคลั่งปิดบังทุกสิ่ง
จนกระทั่ง

ปั๊ก ! (เสียงเหมือนจริง)
เด็กหญิงคนหนึ่งร่างลอยพร้อมกับป้ายแล้วตกลงมาโดนรั้วกั้นระหว่างถนนสองฝั่ง
รถตู้ทั้งขบวนเหมือนดูหนังอยู่เพราะไฟเขียวพอดี แล้วก็พุ่งกลับไปทันที
แฟนคลับทั้งหลายที่อยู่ข้างหน้าเหตุการณ์ไม่รู้เรื่อง เตรียมเป็นเหยื่อรายต่อไป
แฟนคลับข้างหลังช็อก และกรูกันเข้ามาดูศพ หรือร่างกายที่น่าจะเป็นศพของลูกใครก็ไม่รู้ ที่แม่คงเสียใจถึงสาเหตุการตายของเธอไม่ใช่น้อย

โอ วัยรุ่นไทย เราจะเหมาว่าเขาก็ไม่ได้หรอก มันเป็นแค่วัย
ความพุ่งพล่านในวัย
สีสันอันสดใส
และจบไปพร้อมความไร้ค่า

ปล.กะจะว่าถึงวัยรุ่นอีกประเด็นแต่ลืมไปแล้ว เสียใจด้วยจำได้ค่อยมาเติมละกันนะบล๊อกกี้คุง
ปล.เรื่องนี้เค้าเติมแต่งนะตัวเอง อย่าคิดมาก ปะกับอีกเหตุการณ์ที่เห็นเด็กนักเรียนโดนชนตายลอยสูงเกือบถึงสะพานลอยต่อหน้าตรงหน้าสามย่าน มันยังค้างคาใจอยู่