คุณมีโรคประจำตัวกันบ้างมั้ยครับ
ผมเป็นโรคโรคนึง ขอตั้งชื่อให้ว่า
โรคไม่ทัก
ผมเป็นคนที่ตาเหยี่ยวพอสมควร ตั้งแต่การมองสาวจนโตขึ้นมารู้จักคนมากขึ้น ก็เห็นคนรู้จักเยอะแยะเดินผ่านเจอกันโดยบังเอิญ
แต่ผมชอบเป็นโรคไม่ทัก
โรคไม่ทักนี่ไม่ใช่โรคไม่อยากทักนะครับ เราไม่ได้ไม่อยากทัก แล้วก็ไม่ได้อยากทักด้วย
เพราะถ้าอยากทัก ก็คงทักไปแล้ว
ส่วนใหญ่คนที่เจอแล้วจะเป็นโรคนี้ คือคนที่มีการปฏิสัมพันธ์แบบ มัชฌิมภูมิ ...คือแบบกลางๆ ไม่ปฐม ไม่ปัจฉิม
แบบที่เราชอบคิดไปเองว่า ทักไปกูก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อ
แต่ลึกๆก็อยากคุยกับคนที่ไม่เจอกันนาน เพราะมันเติมความชื้นให้กับหัวใจได้เสมอ
ยิ่งสนิท ยิ่งมีเบื้องหลัง ยิ่งชุ่มฉ่ำ
วันนี้ผมพึ่งเจออาจารย์สมัยเรียนคนหนึ่ง ท่านนี้สอนน้องชายผมตอนอยู่อนุบาลให้เข้าโรงเรียน
แล้วก็สอนวิชา...งานเกษตรให้ผมมั้ง เลือนไปแล้วครับความทรงจำ
ที่ผมเห็นแน่ๆคือท่านแก่ขึ้นมาก
เราขึ้นรถเมล์สายเดียวกัน
เราวิ่งจากจุดเดียวกัน
เราลงคนละจุด
และเราไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย
บางครั้งการสังเกตคนที่เรารู้จักอยู่คนเดียว ก็ได้รับรู้อะไร จากที่เห็น
และจากที่รู้สึก
ผมสังเกตอากัปกิริยาของท่านตลอด...ก็คิดถึงพอสมควร แต่จังหวะไม่เป็นใจ ไ่ม่ใช่สิ ไม่บังคับให้ผมต้องคุยมากกว่า
อีกกรณี เป็นกรณีที่ทำให้ผมอยากเปลี่ยนนิสัยนี้มาก
ณ รถไฟฟ้า พาหนะที่พบคนรู้จักมากที่สุดในประวัติศาสตร์
วันสงกรานต์ปีนี้ 2550 สายตาผมเหลือบไปเห็นเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่สนิทนัก ...ไม่ใช่สิ แทบไม่ได้คุยเลย 12 ปี ด้วยความที่มันอยู่กลุ่มเฮ้วๆ ที่โดยส่วนตัวเราก็ไม่ค่อยชอบการรวมตัวใหญ่ๆของใคร จึงนิ่งเฉย อยู่กับที่ พยายามไม่ให้สายตาไปปะทะ
แต่แล้ว... จู่ๆ... ก็มีเสียงเรียกชื่อผม
เฮ็ย ทำไมมันพูดคุยกับเราอย่างร่าเริงที่ได้เจอวะ คือเรารู้สึกน่ะครับ รู้สึกผ่านบทสนทนา ความ Alert นี้มันอะไรกัน
อยู่โรงเรียนนี่นับคำได้นะ แค่เป็นเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนร่วมเพศ(...)
แต่ทำไม นายคุยกับเราอย่างรัวปืนกล แล้วก็ผิดคาดฉันขนาดนี้
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย กูอุตส่าห์จะหลบมึงนึกว่าคุยแล้วเจื่อน
แต่มึงจริงใจขนาดนี้
ครั้งนั้นผมรู้สึกผิดต่อเพื่อนคนนี้มาก และอยากจะแก้นิสัยนี้จริงๆ
แต่จนบัดนี้ ผมก็ไม่ได้คุยกับอีกมากมายคนเคยรู้จัก ที่ผ่านมาเจอ
และไม่แน่อาจเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของเราคนใดคนหนึ่ง
แค่เพียงกลัวเจื่อน
เท่านั้นเอง
