พินัยกรรม

ชีวิตผ่านช่วงเนือยลำเปื่อยลำปาก เบื่อหลงทางวนเวียนกับความคิด

แล้วชีวิตก็พึ่งเจอะเจออีกความรู้สึก

มันนิ่งๆ เกือบจะเบื่อแต่ก็ไม่ได้เอ็นจอย มันมีเมฆหมอกบางๆแต่ก็ไม่ได้หลงทาง
มันเคว้งคว้างจนไม่รู้ว่าจะมีไปทำไม เป้าหมายใดใดไม่เห็นจะล่อตาล่อใน ท้ายสุดก็ไร้ค่า
เห็นพลุวันนี้ห้าธันวารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ที่เห็นเม็ดไฟกระจายหลังเม็ดใหญ่
เหมือนจะนึกอะไรได้ แต่ก็ปล่อยมันผ่านไป

จนเริ่มกลัววันพรุ่งนี้ตื่นมาอาจไม่หายใจ เพราะสวิตช์ชีวิตอาจปิดไปดื้อๆ ถ้าอยากปิด
ไม่คิดปลิด แต่อาจปิดไปเอง ถ้าปุ่มคันไม้คันมือ

จึงฝากไว้ว่า
-งานศพจงยัดความเชื่อมาเถิด ความเชื่อของคนที่รักยัดมาว่าจะเป็นแบบใด จัดอย่างไร
แต่จงเปิดเพลงฉันไม่ว่าจะร้องหรือแต่งให้คลอไปทั้งวัน
-ลิขสิทธ์เพลงทั้งหมดให้กุ๊กไ่ก่
-เงินทรัพย์สินทั้งหมดให้เพิท