พิษติดหนึบ

หลังจากพ้นยุคประถม มัธยมอันแสนเบื่อหน่าย หม่าม๊ารับส่งตลอดเวลา ผจญรถติดไม่เว้นวัน
พอได้ไปเอง และเข้าสู่ยุครถไฟฟ้าครองกรุงเทพสองสาย
ก็ทำให้เราสะดวกสบายขึ้นเสียนี่กระไร โชคดีแค่ไหนที่รถไฟฟ้าสองสายเสือกผ่านบ้านกูพอดี
เกือบสิบปีแม่งก็ยังสายเท่าเดิม น่าเสียดายจัง
แต่นั่นแหละ ก็ทำให้เราไม่ต้องเจอพิษติดหนึบอีกต่อไป เย้

เวลาเดินจากจุฬามาMBK ก็จะหัวเราะ ฮุฮุฮุ ว้ายรถติด ห๊ะ ห๊ะ ห๊ะ ว้ายติดหนึบ ไปไหนไม่ได้
เห็นขาฉันป่าว เดินทีละนิดแต่นำแกมาอย่างเยอะ
เป็นเต่าก็ชนะจรวดได้ละโว้ย อยู่ในกทม.เนี่ย
มันคือความสดชื่นจริงๆนะ การเดินถนนแบบไม่ต้องพึ่งการจราจร
ความรู้สึกที่แย่ที่สุดคือการอยู่ในรถเมล์อึดอัดมากๆ แล้วรถติด ยินดีลงทันทีเมื่อเจอสถานการณ์นี้
สวรรค์ข้างนอกจะรอเราอยู่กับอากาศผ่อนคลาย
และวิธีเดินทางอีกมากมายที่รอเราอยู่ ที่แน่ๆมันดีกว่าบนนั้นแน่ (โดยเฉพาะรถฟรี)

เมื่อวานเป็นวันว่างเลยไปทำธุระกับแม่ ย้อนรอยวัยเด็ก หม่าม๊าขับส่งหนู เพราะหนูยังไม่ได้สอบใบขับขี่เยย
อะ ไปหาหมอฟันด้วยกัน สามย่านๆๆ
ออกมาเอ๊ะ ลืมไปรถติดตรงMBK ย้อนไปทางพระรามสี่ เย้เย้ หนี เมื่อกี๊ลืมโดนไปครึ่งชั่วโมง
เอ๊ะ ทำไมแม่งติดทุกที่วะ ราชดำริโดนไปอีกเกือบชั่วโมง
อ๊าก ไปทางไหนก็ติดๆๆๆๆๆๆ
สรุปวาระโดนไปสามชั่วโมง แค่จะกลับบ้าน

วิธีแก้ปัญหารถติด มีวิธีไหนบ้างครับ ช่วยเสนอกันหน่อย
ที่ไปฟังทีซีดีซีมา ข้อเสนอของคุณดวงฤทธิ์ บุนนาค ใช้ได้เลย
วิธีแก้ปัญหาคือ...
กระจายตัวเมืองไปทุกๆที่ในกทม. ไม่ใช่มีศูนย์กลางอยู่แค่จุดสองจุดเหมือนในปัจจุบัน
พอที่ขอบๆกทม.ยังเป็นตัวเมือง คนก็ไม่ต้องออกันเข้ามา ก็ไม่ต้องเดินทางกันอย่างบ้าคลั่ง
ทุกอย่างก็จะไหลลื่นมากขึ้น

มีเสนอกันบ้างไหม?