รับกันเถิด รับความฉาบฉวยของความเป็นไทย

นี่มันคงครบปีแล้วกระมัง

โธ่ ถัง

ครั้งก่อนฉันยังตาตรึง
ใบหน้าขมึงยิ้มและธนบัตรความสัมพันธ์ปลิวว่อนทั่วหย่อมอิฐ

บางทีมันคงปลิวว่อนกระจายมากเกินไป
หากอยากได้กลิ่นปากเพียงเล็กน้อย
ฉันเฝ้าฝันวันรับความรู้สึกที่ส่งผ่าน
บนสนทนาอาการที่เพียงพอของผู้คน

ห้าปีที่เจอกับตนก็ยังคงปลิวไปอย่างไร้สาเหตุ

รับกันเถิด รับกับความหวังปวกปวงของเราให้สมใจ